Pod koniec zeszłego roku ukazał się drukiem (w czasopiśmie Acta Palaeontologica Polonica) opis szkieletu gada sprzed około 230 milionów lat oparty o liczne znaleziska kopalnych szczątków kostnych z Krasiejowa koło Opola. Autorami artykułu byli prof. Jerzy Dzik (Wydział Biologii Uniwersytetu Warszawskiego, Instytut Paleobiologii PAN) oraz dr hab. Tomasz Sulej (Instytut Paleobiologii PAN). Media odkrycie naukowców opisywały jako „naukową sensację”. Nazwany został Ozimek volans dla uhonorowania władz samorządowych gminy Ozimek, na terenie której znajduje się zagłębie polskich paleontologów. W Krasiejowie na Opolszczyźnie od lat prowadzone są wykopaliska przy udziale studentów i pracowników Zakładu Paleobiologii i Ewolucji UW, tam odkopano szczątki tego dużego gada. Ozimek żył w triasie, miał 90 centymetrów długości, rozpiętość jego kończyn wynosiła ponad pół metra. Pomiędzy kończynami znajdowała się błona, która, gdy były rozłożone, stanowiła powierzchnię nośną. W efekcie ozimek mógł szybować. Na konferencji prasowej jeden z odkrywców szczątków, dr hab. Tomasz Sulej z Instytutu Paleobiologii PAN w Warszawie, określi go jako skrzyżowanie węża, nietoperza i polatuchy. Podobna anatomia była wcześniej rozpoznana u Sharovipteryx z Kirgizji, którego szkielet zachował się wraz z odciskiem błony lotnej rozpiętej między kończynami. Prawdopodobnie gad z Krasiejowa był więc również zdolny do lotu szybującego. Zgodnie z zasadami aerodynamiki, błonę lotną miał rozpiętą głównie na tylnych kończynach, bo w ich pobliżu jest środek ciężkości ciała typowego czworonoga. Podobnie jak w ewolucji ptaków, dopiero u bardziej zaawansowanych gadów latających rozwój mięśni piersiowych przesunął środek ciężkości ciała i powierzchni lotnych do przodu umożliwiając aktywny lot czyli fruwanie. Naukowcy przypuszczają, że – podobnie jak w przypadku współczesnych polatuch – ozimek latał po to, by lepiej polować. Badacze z Instytutu Paleobiologii PAN dysponują kilkoma kompletnymi szkieletami ozimków oraz zbiorem pojedynczych kości z różnych części ciała. Pierwsze kości znaleziono w Krasiejowie na Opolszczyźnie już 15 lat temu i wtedy ruszyły poszukiwania. W 2013 roku zgromadzono na tyle dużo materiału, że można było przystąpić do dokładnej analizy znalezisk.
